آن روزها تازه واردی بودم که گویا تمام دنیا با تمام عظمتش در برابرش خاکستری شده بود که لحظه به لحظه به ویرانی می رفت.

آن روزها تمام دنیا سیاه بود، درست مثل تکه ذغالی که دست کودکی داده شده تا برگ برگ دفتر زندگیم را خط خطی کند و من تنها تماشاچی این خط  خطی کردن بودم.

بین رفتن و ماندن بارها و بارها تردید کردم اما ماندم اما ایستاده، چرا که نای حرکت نداشتم، اولین جرقه روشن مهربانی را از تو دیدم، انگار همین دیروز بود.

نزدیک به چهار سال پیش وقتی که با تمام استیصال در کوچه مهدیزاده گریه می کردم و تو چه مهربانانه دستانت را برایم گشودی.

انگار همین دیروز بود و تو آمدی که مرا با خود ببری و از همان روز بود که من رفتن را آموختم و هنوز گرمای دستان آن روز تو، اشکهای چشمانم را جاری می کند و تو شدی همراه من و من شدم درست همان کودک ولی تو پاک کنی از جنس محبت به من دادی که خط خطی های ذغالی دفترم را پاک کنم.

با تو از گره های زندگیم عبور کردم از گره هایی که اگر تو کنارم نبودی نمی دانم چه می شد؟؟؟؟؟
 

برای تمام احساس های زیبایی که در دلم جوانه می زند و مرا به سوی حرکت به سوی قدرت مطلق سوق می دهد از تو راهنمای خوبم سپاسگزارم.

نویسنده: همسفر فردی
منبع: وبلاگ لژیون همسفر ربیعی